Ruben Nicolai is iemand die je waarschijnlijk kent van televisie, van zijn scherpe grappen of zijn droge humor tijdens spelprogramma’s. Hij is al jarenlang een vaste waarde op de Nederlandse buis en weet met zijn persoonlijkheid veel mensen te bereiken. Wat hem bijzonder maakt, is dat hij zichzelf is gebleven in een wereld waarin dat niet vanzelfsprekend is. Zijn pad liep van kleine theaters naar miljoenenpubliek, maar altijd op zijn manier. Dat maakt hem niet alleen succesvol, maar ook herkenbaar.
Van theater student naar cabaretprijs
Ruben werd geboren op 8 mei 1975 in het Belgische Lanaken. Hij groeide op in Nederland en ontwikkelde al op jonge leeftijd een interesse voor televisie, film en theater. Tijdens zijn studie Theater-, Film- en Televisiewetenschappen in Utrecht begon hij samen met Nathan Vecht een cabaretduo. Onder de naam “Ruben & Nathan” stonden ze op kleine podia en probeerden ze hun publiek te raken met grappen die net even anders waren. Dat pakte goed uit, want in 2002 wonnen ze het Camerettenfestival. Deze prijs gaf hun carrière een flinke duw in de rug. Het was het begin van iets groters voor Ruben, al had hij dat zelf waarschijnlijk nog niet zo scherp in beeld.
De lama’s en het grote publiek
De echte doorbraak kwam met het improvisatieprogramma ‘De Lama’s’, dat vanaf 2004 op televisie verscheen. Jij herinnert je vast nog hoe Ruben, samen met Tijl Beckand, Ruben van der Meer en Jeroen van Koningsbrugge, in dat programma de meest absurde en hilarische situaties wist te improviseren. Ze wonnen in 2006 de Gouden Televizier-Ring en werden een begrip. Voor Ruben betekende het niet alleen succes, maar ook de erkenning dat hij iets in huis had wat mensen wilden zien. Het gaf hem de ruimte om zich verder te ontwikkelen als presentator, buiten het cabaret om.
De veelzijdige presentator
Na zijn tijd bij De Lama’s bouwde Ruben aan een indrukwekkend televisie-cv. Jij hebt hem vast gezien in programma’s zoals ‘De Grote Improvisatieshow’, ‘Vijf tegen Vijf’, ‘De Nationale IQ Test’, of ‘Ik weet er alles van!’. Zijn stijl is altijd luchtig, met veel ruimte voor humor, maar nooit ten koste van een ander. Ruben weet hoe hij een programma moet dragen zonder dat het gemaakt of opgelegd voelt. Dat maakt hem niet alleen een goede presentator, maar ook iemand met wie je je makkelijk verbindt als kijker. In 2009 kreeg hij de Zilveren Televizier-Ster voor beste presentator. Niet omdat hij het hardst schreeuwt of de meeste opsmuk gebruikt, maar omdat hij dicht bij zichzelf blijft.
Nieuwe fases in zijn leven
Privé heeft Ruben ook het nodige meegemaakt. Hij was jarenlang samen met de moeder van zijn twee dochters, maar inmiddels zijn ze gescheiden. In interviews is hij daar altijd open over. Hij vertelt dat co-ouderschap niet altijd makkelijk is, maar dat hij zijn dochters als het belangrijkste in zijn leven ziet. Dat geeft hem richting en rust, ook in een druk bestaan vol televisieopnames. Daarnaast heeft hij al langere tijd last van een chronische pijn in zijn linkerarm. Die pijn beïnvloedt zijn nachtrust en energie, maar hij blijft zoeken naar manieren om daarmee om te gaan. Jij merkt daar als kijker misschien weinig van, maar het laat zien hoe hij zijn werk combineert met persoonlijke uitdagingen.
Werkplezier blijft centraal staan
Wat je ook merkt aan Ruben, is dat hij plezier blijft houden in wat hij doet. Of hij nu ‘The Masked Singer’ presenteert of meewerkt aan een wetenschappelijk infotainment programma als ‘Professor Nicolai & Dr. Beckand’, hij doet het met een twinkeling in zijn ogen. Zijn samenwerking met collega’s zoals Tijl Beckand of Buddy Vedder zorgt telkens voor een frisse sfeer. Er zit geen sleur in zijn werk, omdat hij bewust kiest voor projecten die bij hem passen. Jij voelt dat, en dat maakt dat je blijft kijken. Niet omdat het moet, maar omdat het leuk is.
Ruben als mens en ambassadeur
Naast zijn werk op televisie is Ruben ook maatschappelijk betrokken. Hij is ambassadeur van Stichting Hartekind, waarmee hij zich inzet voor kinderen met hartafwijkingen. Het past bij hem dat hij zich niet alleen richt op amusement, maar ook iets probeert terug te geven. Als mens zie je iemand die denkt aan de ander, zonder daar een show van te maken. Dat maakt hem geloofwaardig, ook buiten het scherm. Hij is geen typetje, geen façade, maar gewoon Ruben. Iemand die met vallen en opstaan zijn weg heeft gevonden, en daar eerlijk over is.
